

รูปภาพบุคคลที่แขวนอยู่ในโรงเรียนฮอกวอตส์นั้น มีบางรูปที่สามารถเคลื่อนย้ายร่างจากภาพหนึ่งไปยังอีกภาพหนึ่งได้ พวกเขามีพฤติกรรมเหมือนกับร่างต้น แต่ถึงกระนั้น ความสามารถในการพูดคุยของรูปภาพก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับฝีมือการตวัดปลายพู่กันของช่างศิลป์ที่วาดภาพพวกเขาขึ้นมา แต่ขึ้นอยู่กับพลังความแข็งแกร่งทางด้านเวทมนตร์ของช่างศิลป์ต่างหาก

โดยทั่วไปเมื่อรูปถูกวาดขึ้น ช่างศิลป์เวทมนตร์จะร่ายคาถาใส่ภาพ เพื่อให้แน่ใจว่ารูปภาพเหล่านี้จะแสดงกิริยาท่าทางหรือบทพูดตามที่เขาต้องการ รูปภาพเหล่านี้สามารถแสดงกิริยาท่าทางหรือกล่าวคำพูดที่ร่างต้นแบบชื่นชอบซ้ำไปซ้ำมาได้ เช่น รูปภาพของ Sir Cadogan จะท้าดวลกับผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาอยู่เสมอ และจะหล่นลงมาจากหลังม้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่อย่างนั้น เช่นเดียวกับสุภาพสตรีอ้วน เธอจะคอยพร่ำเพ้อถึงความรักที่มีต่ออาหารและเครื่องดื่ม อีกทั้งยังคอยปกป้องทางเข้าหอพักกริฟฟินดอร์มาอย่างยาวนาน นับตั้งแต่ร่างต้นของเธอเสียชีวิตลง

อย่างไรก็ตามรูปภาพของทั้งสองคนไม่สามารถที่จะพูดคุย หรือแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเชิงลึกได้ ซึ่งพวกเขาเป็นเพียงแค่ตัวแทนที่สะท้อนออกมาจากมุมมองของช่างศิลป์

แต่จะมีรูปภาพบุคคลบางรูปที่สามารถโต้ตอบแลกเปลี่ยนความคิดเห็นได้ราวกับพวกเขายังมีชีวิตอยู่ เช่น รูปภาพของเหล่าอาจารย์ใหญ่แห่งโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ จะถูกวาดขึ้นก่อนที่พวกเขาจะเสียชีวิตเป็นเวลานานแสนนาน เมื่อรูปภาพของเหล่าอาจารย์ใหญ่แห่งโรงเรียนฮอกวอตส์ถูกวาดจนเสร็จสมบูรณ์ มันจะถูกนำไปแขวนไว้ในห้องของอาจารย์ใหญ่และถูกปิดกั้นซ่อนไว้อย่างแน่นหนา ตัวของอาจารย์ใหญ่เองจะต้องคอยพร่ำสอนรูปภาพเหล่านั้น ให้ซึมซับทั้งบุคลิก นิสัย และถ่ายทอดความทรงจำรวมถึงสติปัญญาที่มีให้แก่รูปภาพ ซึ่งขั้นตอนนี้อาจกินเวลานานนับศตวรรษเลยทีเดียว

โดยปกติแล้ว หากมีใครก็ตามที่ย่างกรายเข้ามายังห้องของอาจารย์ใหญ่ รูปภาพของเหล่าอาจารย์ใหญ่จะแสร้งทำเป็นหลับ องค์ความรู้ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับขั้นตอนการสรรสร้างรูปภาพของเหล่าอาจารย์ใหญ่ ถูกเก็บงำเอาไว้เป็นความลับมาอย่างยาวนาน มีเพียงนักเรียนบางส่วนเพียงน้อยนิดและผู้ดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่เท่านั้นที่จะรับรู้ในเรื่องราวเหล่านี้
ซึ่งศาสตราจารย์มักกอนนากัล (Minerva McGonagall) อาจารย์ใหญ่แห่งโรงเรียนฮอกวอตส์ในบทละครเวทีภาค “แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเด็กต้องคำสาป” (เรื่องราวรุ่นลูกต่อจากแฮร์รี่ พอตเตอร์ภาคหลัก) ได้บอกไว้โดยมีใจความคร่าว ๆ ว่า แม้รูปภาพบางส่วนจะสามารถโต้ตอบหรือให้คำปรึกษาได้อย่างเป็นจริงเป็นจัง แต่อย่าได้คิดเข้าใจผิดว่าพวกเขามีชีวิตอยู่ ณ ขณะนั้นจริง ๆ ล่ะ พวกเขาเป็นเสมือนตัวแทนที่ได้รับการถ่ายทอดตัวตน และความทรงจำส่วนหนึ่งมาจากเจ้าของต้นร่างก่อนที่พวกเขาจะเสียชีวิตลงนั่นเอง
แหล่งข้อมูลอ้างอิง



